سفال لالجین لالجین از مراکز عمده ساخت سفال و سرامیک ایران و جهان به‌شمار می‌رود… شنبه ۱۷ شهریور ۹۷

سفال لالجین

لالجین از مراکز عمده ساخت سفال و سرامیک ایران و جهان به‌شمار می‌رود و محصولات هنرمندان آن علاوه بر شهرهای دور و نزدیک ایران به بسیاری از کشورهای دیگر صادر می‌شود. سفالینه‌های ساخت لالجین بسیار متنوع است و انواع ظروف تزئینی و مصرفی را شامل می‌گردد. سفال لالجین جزو آن دسته هنرهایی است که در خانه های بسیاری از ما ایرانیان وجود دارد و شهر لالجین یکی از شهرهای گردشگری استان همدان است که به پایتخت سفال خاورمیانه معروف است.

در هر کوچه و پس کوچه لالجین کارگاه سفالگری برپاست. هشتاد درصد از جمعیت شهر لالجین به پیشهٔ سفالگری،

سرامیک‌کاری و شغلهای وابسته همچون نقاشی سفالینه‌ها، بسته‌بندی، خرید و فروش محصولات سفالین اشتغال دارند.

لالجین یک بافت تاریخی و قدیمی دارد که از چند کارگاه سنتی تشکیل شده و به دلیل زیبایی های خاص خود سبب جذب

گردشگران می شود. شاید تعداد این کارگاههای سنتی که در ساختمانهای خشتی و گلی باقی مانده اند آنقدر زیاد نباشد

اما همان چند بنا، فضای مناسبی را برای گردشگران ایجاد کرده است تا

با تماشای آن پی ببرند که کارگاههای قدیمی سفال چه شکلی داشتند.

در شهر لالجین بیش از هزار کارگاه سفالگری برپاست که در آن مردان کار می کنند برخی از آنها تنها به تولید یک ظرف

معروفند و هر کارگاه را به نام یک محصول می شناسند. در این کارگاهها مردان سفال می سازند و در کوره آن ها را

می پزند. برخی یا خودشان روی آنها نقاشی می کنند و یا تعداد کمی

از زنان که در خانه هستند این ظروف سفالی را نقاشی می کنند.

سفال لالجین

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است
در بند سر زلف نگاری بوده‌ست
این دسته که بر گردن او می‌بینی
دستی‌ست که برگردن یاری بوده‌ست
*****

نقاشی بر روی سفال به دو شکل است یکی کار با رنگهای پلاستیکی و روغنی و دیگری استفاده از رنگدانه‌های

معدنی که بعد از پخت سفالینه‌های منقوش در کوره، نقش و نگارها ثابت خواهندبود. نقاشی با رنگهای قابل پخت،

به چند روش است که می‌توان از آن جمله به نقاشی زیرلعابی و رولعابی اشاره کرد. در چند سال اخیر روشی برای

تزئین سفالینه‌های این شهر ابداع شده که اصطلاحاً مینایی یا برجسته نامیده می‌شود. امروزه با ابداع این روش،

توجه هنرمندان لالجینی به جنبهٔ هنری در نقاشی سفالینه‌ها بیشتر شده‌است.

خاک مورد نیاز برای ساخت سفال از زمین های اطراف روستای دستجردی تهیه می شود که به صورت کلوخ های

بزرگ و کوچک است و با وسایل مخصوص برقی یا به صورت ابتدایی با تخماق چوبی کوبیده می شود و پس

از طی چند مرحله آن را به گل تبدیل می کنند و چند بار آن را با پا ورز می دهند. این گل برای ساخت سفال آماده است.

سفالگر یکی از چانه های کله قندی سفالگری را روی دستگاه قرار می دهد

و با دستان هنرمند خود ساختمان اولیه ظرف سفالی

را می سازد و آن را با قالب از روی چرخ بر می‌دارد و در جایگاه سر

پوشیده‌ای که چند هواکش درسقف دارد می‌چیند.

سفالینه دوازده ساعت در آنجا می‌ماند تا اندکی خشک شود و پس از آن

سفالگر با ابزارهای سفالگری آن را می‌تراشد

و نقشهایی در آن پدید می‌آورد. پس از تراش، ظرف را یک شبانه روز

در جایی از کارگاه که آفتاب نمی‌تابد می‌گذارند

تا نترکد و سپس آن را برای خشک شدن، در آفتاب می‌گذارند و پس از آنکه خشک شد به کوره می‌برند و برای

پختن در کوره می‌چینند، پس از پختن، سفالینه را لعابکاری می‌کنند و دوباره به کوره می‌برند تا لعاب آن بپزد.

۵ سال است که لالجین صادرکننده نمونه می شود و هر سال داوران شهرهای جهانی صنایع دستی به لالجین

برای سرکشی می آیند و گزارش می گیرند که آیا هنوز هم سفال لالجین از نظر رنگ و کیفیت استاندارد مطلوب

را دارد یا نه. این شهر محصولات خود را به عراق و افغانستان صادر می کند و اسپانیایی ها، آلمانی ها و هلندی

ها مخاطبان خاص سفال لالجین محسوب می شوند.

 

اراول: سفر، جاذبه، تجربه

برای رزرو پرواز، تور و هتل با شماره ۳۸۰۹۲ – ۰۵۱ تماس بگیرید.

 


گردآوری شده توسط: راضیه احمدی | ۱۵ شهریور ۹۷ | اراول

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

0 دیدگاه