قبیله آفریقایی در دل جنگل های هندوستان! در بخش های مرکزی و جنوبی هندوستان، بیش… جمعه ۲۸ اردیبهشت ۹۷

قبیله آفریقایی در دل جنگل های هندوستان!

در بخش های مرکزی و جنوبی هندوستان، بیش از ۷۰ هزار نفر از قبایل آفریقایی تبار که  قرن ها پیش به جنوب شرق آسیا  به عنوان برده آورده شده اند، زندگی می کنند. در دل این جنگل های انبوه ۵۰۰ سال است که زندگی آفریقایی ها جریان دارد. قبایلی که زندگی آبا و اجداد آفریقایی خود را به همان شکل و کیفیت حفظ کرده اند.

اجداد مردمان این قبیله که Siddis گفته می شوند،  سال ها پیش از آفریقا به عنوان برده به هندوستان آورده شدند. آنها پس از فرار از اردوگاه بردگان،  برای فرار از آزار و اذیت ارباب ها به دل جنگل ها پناه بردند و از همان زمان تا به امروز هنوز در نواحی جنگلی به سر می برند.

امروزه اهالی این قبیله در پایینترین مرتبه اجتماعی نظام هندوستان قرار دارند که به آن سودراس (Sudras) گفته می شود. آنها اجازه ورود به بسیاری از مکان های مقدس در هندوستان را ندارند.

در این ویدئوی کوتاه که آشا استوآرت با حمایت  مجله نشنال جیوگرافیک تهیه کرده است، نگاهی کوتاه به زندگی مردمان این قبیله آفریقایی دارد. مردمانی که زندگی آن ها تفاوت چندانی با نظام برده داری زمان اجدادشان ندارد. با  اراول همراه باشید.

 

 

“قبیله ما بیش از ۵۰۰ سال پیش به عنوان برده از آفریقا به سواحل هندوستان منتقل شدند. نمی دانم که ریشه ما به کدام منطقه آفریقا باز می گردد. اما اجداد ما را به عنوان برده می فروختند. اجداد ما به  محض اینکه وارد کشتی های حمل بردگان شدند، از آن گریختند. آنها کیلومترها پیاده  و بدون غذا طی  کردند تا  به نواحی جنگل های انبوه رسیدند.

هندی ها به ما Siddi می گویند. اجداد ما برای فرار از آزاد و اذیت سالیان طولانی در دل جنگل های هندوستان زندگی کردند. امرار و معاش در جنگل تنها سبک زندگی است که ما با آن آشنایی داریم. جنگل از ما حفاظت می کرد و غذای مورد نیازمان از آن تامین می شد. هنوز هم بیشتر اهالی قبالی Siddi زندگی در جنگل را به زندگی در شهرها ترجیح می دهند.

کمپ های انگلیسی ها که برای برده ها درست شده بود تا سال ۱۹۴۷ مستقر بود. آن زمان اجداد ما هرگز زندگی آرامی  نداشتند. آن ها هر لحظه نگران بودند دوباره  به اردوگاه ها بازگردانده شود. برای همین پنهان شدن در جنگل بهترین راه حل برای نجات جان اجداد ما بود.

اکنون اهالی قبیله ما در  ایالات های   کارناتاکا، گجرات، ماهاراشترا، گوآ و حیدر آباد زندگی می کنند. تنها در ایالت کارناتاکا ۳۵ هزار نفر از مردمان ما به سر می برند.

اگرچه ما کیلومترها دور از زادگاه آبا و اجدادی خود به سر می بریم، اما روح آفریقا هرگز ما را ترک نکرده است. روح آفریقا در خون و رگ ما تنیده شده است.

ما در رقص ها و آیین های خود، هویت آفریقایی خود را نشان می دهیم. مردمان ما هنوز در فقر مفرط به سر می برند. شرایط اجتماعی و اقتصادی سختی برای زندگی قبیله ما وجود دارد. البته ما امروز به عنوان یک طبقه اجتماعی مورد حمایت دولت هندوستان قرار گرفته ایم. اما اینکه هنوز زندگی ما به شکل قبیله ای است ما را با مشکلات عدیده ای در حضور در شهرها مواجه می کند. گاهی مردم ما را با انگشت نشان می دهند و می گویند: “به آن مرد سیاه و زشت نگاه کن”، “ببین چقدر کثیف است“. ما هر روز اهانتها آن ها را می شونیم و می بینیم.

در نظام اجتماعی هندوستان مردم در طبقات مختلف اجتماعی زندگی می کنند. brahmin ها بالاترین رده اجتماعی هستند و Shudra پایین ترن رده اجتماعی و قبیله ما جزو شودارها است. این طبقه بندی تمام جوانب زندگی افراد را تحت تاثیر قرار می دهد. از روزی که به دنیا می آییم تا روزی که از دنیا می رویم. پایین بودن طبقه اجتماعی ما باعث می شود که ما را “نجس” بدانند و اگر به هر شکلی به یک هندو دست بزنیم گویا به او اهانت کرده ایم.

ما اجازه نداریم به خانه های برهمن ها وارد شویم.

برخی از آن ها ما را به عنوان کارگر استخدام می کنند

و در مقابل کاری که برایشان انجام می دهیم فقط به

ما  غذا می دهند. ما اجازه غذا خوردن داخل فضای خانه

برهمن ها را نداریم و نمی توانیم از غذا و نوشیدنی آن ها بخوریم.

حتی اجازه نداریم در ظروف آن ها غذا بخوریم. غذای ما

را داخل یک برگ موز می ریزند و برایمان لیوانی کنار

می گذارند. رفتاری که با ما دارند گاهی بدتر از رفتار با یک حیوان است.

ما از کمترین حقوق اجتماعی هم برخوردار نیستیم.

حتی اگر سندی برای مالکیت زمینی را داشته باشیم

اما باز هم افراد قبایل و نواحی دیگر می توانند

ما را مجبور به ترک خانه و زمین خود کنند.

گاهی همسایگان نیز نمی خواهند حتی در نزدیکی ما زندگی کنند.

دولت جاهایی را برای اسکان رایگان  نیازمندان

تامین کرده است اما ما حتی اجازه ورود به آن را هم نداریم.

اکنون قبیله ما در دل جنگل های انبوه هندوستان به سر می برد،

اگرچه به واسطه مشکلات اجتماعی و اقتصادی بسیاری تحت فشار است

اما برای توانمندسازی جوانان و نوجوانان خود،

هنوز بر ریشه ها و عقاید و آداب و رسومی

که قرن ها پیش از دل آفریقا  به هندوستان آورده، پایبند است

و تلاش می کند خود را از Siddi بودن، از “نجس”

بودن و از نظام اجتماعی ناعادلانه هندوستان رها کند”.

آشا استوآرت، روایتگر و تهیه کننده این ویدئو است.

 


زهره خسروی | ۲۷ اردیبهشت ۹۷- نشنال جیوگرافیک

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

0 دیدگاه