روستاهای خفته در دل کوهستان های ایران را بشناسیم! کوهستان همیشه در چشم ما عجیب… دوشنبه ۲۰ آذر ۹۶

روستاهای خفته در دل کوهستان های ایران را بشناسیم!

کوهستان همیشه در چشم ما عجیب و با شکوه بوده است.

صخره هایی که بلندی و عظمتشان سر بر آسمان می ساید و آدمی را غرق می سازد در سکوت و زیبایی خویش و استواریشان استقامت می آموزد.

کوه، آمیخته ای از آرامش و خطر است.

در دل دامنه هایش زندگی جاریست و زیبایی هر صبح با طلوع خورشید بر نوک قله هایش می شکفد،

اما گاهی می شود بی رحم و دلهره آور .

به چهره زندگی بخش کوهستان بنگریم و عبور کنیم از روستاهای کوهستانی زیبای کشورمان و با

سبک‌زندگی و فرهنگی که در دل کوه ها و صخره‌‏ها جریان دارد آشنا شویم.

کوهستان

روستای ابیانه؛ یاقوت سرخ ایران

اگر روزی از کاشان، اصفهان یا شهرستان نطنز گذر کردید ، سفر به روستایی کوهستانی

را که در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است را فراموش نکنید.

«ابیانه» در ۴۰ کیلومتری شمال‌غربی نطنز و ۷۰ کیلومتری کاشان، در دامنه کوهستان کرکس قرار دارد.

بافت قدیمی این روستا و سنت های زیبایش به خاطر دور بودن از دسترس عموم و جمعیت زیاد شهر بوده است.

ابیانه همچون بیشتر روستاهای کوهستانی، پلکانی است

و خانه های ساده آن از خاک قرمز روستا ساخته شده اند و در و دیوارشان به رنگ سرخ است.

آهنی که در خاک ابیانه است سبب رنگ سرخ آن شده و مانند نقطه ای قرمز در دل کوه دیده می شود

و به «یاقوت سرخ ایران» معروف است.

مردم این روستا هنوز لباس‌های سنتی خود را می‌پوشند و متولدان آن به طور معمول، تحصیلات عالی دارند؛

هرچند امروز روستا از جوانان خالی است.

در ابیانه، در دل تپه‏‌های روستا حفره‏‌هایی را که مردم روستا حفر کرده‌‏اند

و از آن ها به عنوان انبار وسایل غیرضروری یا آغل حیوانات، بدون ترس از سرقت و آسیب استفاده می‏‌کنند، دیده می شود.

روستا رنگین شده است از گلهای لباس زنانی که پیراهن گلدار و چارقد سفید می‏‌پوشند و مردانی که کلاه نمدی به سر و گیوه به پا دارند.

آب و هوای ابیانه معتدل است و مردم این روستای کوهستانی، در فصل زمستان بارندگی زیادی را تجربه می‌کنند.

بهترین فصل سفر به ابیانه، بهار است.

آتشکده هرپک، مرقد شاهزاده یحیی و شاهزاده عیسی و موزه مردم‌شناسی،

از جمله مکان‌های دیدنی این روستا و بهترین سوغات آن لواشک است.

 بنا بر آمار، مردم ابیانه میانگین سنی بالایی دارند

که بخشی‌از آن به دلیل تغذیه سالم با غذاهای مقوی محلی مثل «گیپا» و «جوبن» است.

کوهستان

روستای فردو؛ بهشتی در نزدیکی قم

فردو در بهار و تابستان آب و هوای خنکی دارد و به همین دلیل مردم قم برای ییلاق به این روستا می‏‌روند،

اما در فصل زمستان هوایش سرد و خشک است.

روستای کوهستانی فردو، طبیعتا شیب‌دار است و همه خانه‏‌های آن،

برای پیشگیری از ریزش، یک طبقه‏ ساخته شده‌اند.

معماری خانه‌های این روستا، نشان دهنده شغل اهالی آن است؛

مثلا در خانه دامداران، اصطبل و انبار علوفه پیدا می‏‌شود.

دیدن کوه‌ برف‌انبار که در فصل زمستان کاملا از برف پوشیده می‏‌شود

و بلندترین قله استان قم است، مزارع، علفزارهای وسیع، باغ‏‌های سرسبز و چشمه‏‌های اطراف روستا بسیار لذت بخش است.

علاوه بر این‏ها، «غار آهکی سالمستان» و غار نوردی در کوهستان هم می‌‏تواند تجربه جالبی باشد.

در فردو هم مثل بیشتر روستاهای کوهستانی، تعداد زیادی چشمه وجود دارد؛

به همین دلیل زراعت و دامداری، مهم‌ترین شغل مردم این روستاست

اما پرورش زنبور عسل و گیاهان دارویی، از همه پررونق‌تر است.

کوهستان

 روستای کندوان؛ جریان زندگی در دل سنگ‏‌ها

احتمالا تا به حال اسم روستای «کندوان» را زیاد شنیده‌‏اید،

اما درک زیبایی‏‌های این روستای کوهستانی فقط در دامنه‏‌های کوه سهند،

در نزدیکی شهرستان اسکو، ۶۲ کیلومتری جنوب‌غربی تبریز امکان پذیر است.

روستای صخره‌ایِ کندوان، پر از حفره‏‌ها وغارهای حفر شده در دلِ سنگ است

که حکم خانه‏‌های اهالی روستا، آغل دام‏‌ها و انبار وسایل غیرضروری یا یخچال‌های طبیعی برای خوراکی را دارد.

تمام خانه‏‌های این روستای ۸۰۰ نفری، سنگی و به شکل هرم است

و به دلیل معماری متفاوتِ برخاسته از جبر طبیعت، کندوان در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است.

این صخره های کله قندی و غارهای دستکن توسط انسان که به عنوان خانه های مسکونی استفاده می شود،

یکی از شگفت انگیزترین روستاهای صخره ای جهان را پدید آورده و اگر کل دنیا را بگردید،

شبیه روستای کندوان فقط یک روستای صخره‌‏ای به نام «کاپادوکیه» در ترکیه

و یکی دیگر به نام «داکوتا» در آمریکا پیدا می‏‌کنید،

به همین دلیل هر سال تعداد زیادی گردشگر خارجی به این روستا سفر می‏‌کنند.

سازه‌های صخره‌ای کندوان، «کران» نام دارد و ارتباط طبقات بالایی کران‌ها با خارج،

از طریق پلکان های بسیار زیبایی از بدنه خود کران ممکن است.

طبقه همکف، به طور معمول اصطبل است و طبقات دوم و سوم و چهارم به عنوان سکونتگاه استفاده می‌شود.

آبریزها معمولا در کنار گذرگاه ها و در خارج از کران‌ها قرار دارد و چند خانواده به طور مشترک دارای یک آبریز هستند.

اگر سرمایی هستید و دنبال لباس‏‌های پشمی درجه‌یک می‌‏گردید،

یکی از مهم‌ترین کارهای مردم این روستا بافتن لباس‏‌هایی از جنس پشم گوسفندانی است که پرورش می‌دهند.

عسل هم از مهم‌ترین محصولات این روستاست.

بهترین زمان برای سفر به کندوان، فصل بهار و تابستان است.

کوهستان

روستای سرآقاسید؛ ماسوله‌ای در قلب زاگرس

اگر از هیاهوی زندگی شهری خسته شده اید،

به روستای کوهستانی «سرآقاسید» سفر کنید.

منطقه‌ای که اگر به آن جا بروید، انگار در تونل زمان سفر کرده‌‏اید و سال‌های طولانی به عقب برمی‌گردید؛

انتهای یک جاده‏ پیچ در پیچ و باریک در استان چهارمحال و بختیاری، روستای پلکانی سرآقاسید قرار دارد.

این روستای هزارو ۲۰۰ نفری، در ۱۳۴ کیلومتری شهرکرد و در دامنه‏ قله «هفت تنان»ِ رشته کوه زاگرس واقع شده

و چینش پلکانی و معماری خشتی و گلی آن، شبیه به روستای ماسوله گیلان است؛

سرآقاسید، ماسوله‏‌ای در قلب زاگرس است.

در فصل زمستان، وقتی در این روستا برف می‌بارد خبری از بخاری و وسایل گرمایشی نیست

و مردم با چاله‌هایی که در زمین حفر کرده‌‏اند و در آن آتش درست می‌‏کنند، هم غذا می‌‏پزند و هم خانه را گرم می‌‏کنند.

از آن جا که معمولا، بارش برف راه‌های روستا را بند می‏‌آورد،

مردم برای گذران این روزهای سخت برای خود انبار مواد غذایی می سازند.

روایت‌های شیرینِ زیادی درباره شکل‌گیری نام عجیب این روستا وجود دارد؛

از آن جا که در این روستا مرقد امامزاده‌ای معروف به «آقاسید» وجود دارد،

یکی از روایات این است که عشایر منطقه، وقتِ زیارت می‌گفتند: «می‌روم سرِ آقاسید»

و این عبارت، کم‌کم روی کل آن منطقه مانده.

اطراف روستای سرآقا سید پر است از مکان‏‌های دیدنی،

مثلا می‌‏توانید سری بزنید به آبشار شیخ علی خان، غار یخی چما، پیست اسکی چلگرد و چال میشان

که حتی در فصل تابستان هم پر از برف است

و می‌‏توانید در آن اسکی کنید.

بهترین زمان سفر به این روستا از شروع بهار تا یک ماه اول پاییز است.

 


منبع: khorasannews.com

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

0 دیدگاه