به بهانه روز جهانی ریشه کن سازی فقر – ۱۷ اکتبر روز بین المللی ریشه کن… دوشنبه ۲۳ مهر ۹۷

به بهانه روز جهانی ریشه کن سازی فقر – ۱۷ اکتبر

روز بین المللی ریشه کن سازی فقر  بر اساس قطعنامه شماره ۴۷/۱۹۶ که در ۲۲ دسامبر ۱۹۹۲ به تایید رسید، هر سال در ۱۷ اکتبر به رسمیت شناخته می شود تا دولتمردان به کمک  همه مردم جامعه جهانی برای ریشه کن سازی فقر در سراسر جهان همت کنند. این روز اگر چه توسط سازمان ملل به رسمیت شناخته می شود اما همه افراد جامعه را در ریشه کن سازی فقر موثر می داند. به بهانه این روز قصد داریم تا کمی درباره گردشگری و فقر و نقش صنعت توریسم در ریشه کن سازی فقر برای شما صحبت کنیم. با اراول همراه شوید.

گردشگری و فقر

انتخاب  روز ۱۷ اکتبر به عنوان روز جهانی ریشه کن سازی فقر به سال ۱۹۸۷ بازمیگردد، زمانی که بیش از صد هزار نفر در Trocadéro پاریس تجمع کردند تا از قربانیان فقر و خشونت حمایت کنند. تجمع کنندگان در بیانیه ای اعلام کردند که فقط گناه و اشتباه جامعه بشری است که فقر  را به جامعه جهانی تحمیل ساخته و برطرف کردن آن نیازمند مشارکت  همه اقشار در سطح جهان است. از آن زمان ۱۷ اکتبر توسط سازمان ملل متحد به عنوان روز جهانی مبارزه با فقر انتخاب شد.

گردشگری و فقر

گردشگری و فقر

بر طرف ساختن فقر یکی از بزرگترین چالش های جامعه جهانی است و گردشگری یکی از قدرتمندترین ابزار برای رشد و شکوفایی اقتصادی.
در بسیاری از کشورها گردشگری یک موتور قدرتمند به شمار می رود که از طریق آن درآمدهای ارزی خارجی و اشتغال زایی هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیر مستقیم به وجود می آید. گردشگری ۵ درصد از تولید ناخالص داخلی کشورهای جهان را به خود اختصاص داده و در بسیاری از کشورهای جهان این صنعت جایگزین سوخت، مواد شیمیایی،  خودرو و منابع طبیعی شده  و با ایجاد اشتغال و تزریق ارز به بدنه اقتصادی کشورها، رفاه جامعه را به دنبال داشته است.

در بسیاری از کشورهای در حال توسعه یا کمتر توسعه یافته، گردشگری تاثیر مهمی در توسعه پایدار اقتصادی داشته و حتی منبع اصلی درآمد ارزی بسیاری از کشورها نیز بوده است. به طوری که اگر صنعت گردشگری با تمرکز بر ریشه کن سازی فقر مدیریت شود، می تواند با استخدام افراد بومی و جوامع روستایی در کسب و کارهای گردشگری و در شرکت های کوچک به کاهش فقر در جوامع منجر گردد.

گردشگری در سالهای اخیر به دو شکل مورد توجه  قرار گرفته است؛ یکی با سفر به مقاصدی که سنت های بسیار قوی و ریشه های فرهنگی مستحکمی دارند و موجب جذب گردشگران شده اند و دیگر با توجه به رغبت گردشگران در بازدید از  گستره جغرافیایی جهان و کنکاش در گوشه و کنار پهنه جغرافیایی زمین. در هر دو صورت، گردشگری نقش مهمی در اقتصاد کشورهای در حال توسعه ایفا کرده است.

وجود دارایی های طبیعی خاص و منحصربفرد در برخی کشورهای در حال توسعه همچون آب و هوای گرم، میراث فرهنگی غنی، تنوع زیستی و منابع طبیعی غنی می تواند زمینه رشد گردشگری و به دنبال آن توسعه اقتصادی و بهبود معیشت افراد را در پی داشته باشد. این سرمایه ها به ویژه در مناطق روستایی نقطه قوتی محسوب می شوند که بهبود معیشت جوامع روستایی را موجب می گردند.

ایجاد مشاغل کوچک در بخش روستایی می تواند زمینه اشتغال زنان، جوانان و اقشار محروم جامعه را به وجود آورد و با ایجاد اشتغال به ریشه کن سازی فقر درجوامع روستایی کمک کند.

هزینه کردن توسط گردشگران در مقصدهای روستایی می تواند طیف وسیعی از جوامع بومی همچون کشاورزان، تولیدکنندگان صنایع دستی، حمل و نقل، اقامتگاه ها و رستوران ها را تحت تاثیر قرار دهد. این هزینه ها در برخی مشاغل مستقیما وارد بدنه اقتصاد بومی می شود و به منبع درآمد پایداری تبدیل می گردد.

گردشگری و فقر

از سوی دیگر گردشگری می تواند اثرات منفی نیز به دنبال داشته باشد که نیازمند توجه و بررسی ویژه است. این موارد عبارتند از:

نوسانات عرضه و تقاضا؛ اثرات منفی زیست

محیطی حاصل از ورود گردشگر؛ ماهیت فصلی

تقاضا در بخش گردشگری که در زمان پیک به

هجوم گردشگران و کمبود نیروی انسانی در بخش مشاغل

مرتبط منجر می گردد و در زمان غیر پیک می تواند

بیکاری جوامع بومی را به دنبال داشته باشد؛

تاثیر منفی ناشی از حضور گردشگران بر منابع آب،

غذا، زمین، منابع انرژی و تنوع زیستی؛  تخریب دارایی های فرهنگی و اختلال در ساختارهای اجتماعی.

سوء مدیریت در بخش اقتصادی گردشگری می تواند درآمد

حاصل از آن را به جای افراد فقیر و پایین دست جامعه،

در اختیار طبقه مرفه و تحصیل کرده  قرار دهد  و به همین

دلیل است که گردشگری علی رغم همه مزایایی که دارد

نباید خود به تنهایی به عنوان پاسخی برای ریشه کن سازی فقر

نگریسته شود بلکه به دلیل سهم قدرتمندی که در مبارزه

با فقر و ایجاد اشتغال دارد به شرطی که به درستی مدیریت شود

و منافع آن همه اقشار جامعه را متوجه سازد، می تواند منبع درآمد پایداری برای جوامع بومی نیز باشد.

رویکردی که در برنامه ریزی و مدیریت گردشگری

در جوامع بزرگ و کوچک اتخاذ می گردد می تواند

تعیین کننده این باشد که آیا گردشگری در جهت برطرف سازی

فقر در جوامع موثر بوده  یا تنها وسیله ای است برای افزودن ثروت و سرمایه های طبقه مرفه.

برای افزایش عملکرد بخش گردشگری به عنوان یک کل

برای مثال افزایش تعداد بازدیدها، مدت اقامت در هتل ها

و افزایش پرداخت هزینه از سوی گردشگران می توان برنامه ریزی

اصولی داشت و با مشارکت فقرا و جامعه نیازمند کشور در  کسب

و کارهای گردشگری برای مثال در بخش ارائه خدمات به گردشگران،

آن ها را در سود حاصل از گردشگری سهیم کرد. بخش خصوصی نیز

می تواند با ایجاد اشتغال در  گردشگری و تعامل با جوامع بومی

و خرید از محصولات محلی و مشارکت دادن جوامع محلی در کسب

و کارهای گردشگری به ایجاد درآمد برای این قشر کمک کرده و در رفع فقر گام موثری بردارد.

گردشگری و فقر

گردشگری می تواند با این روش ها در کاهش فقر موثر باشد:

  • تمام انواع گردشگری باید برای برطرف سازی فقر کوشا باشند و نه فقط کسب و کارهایی که با جوامع روستایی در ارتباط هستند.
  • دولتها باید کاهش فقر را به عنوان هدف کلیدی توسعه گردشگری در نظر بگیرند و گردشگری را به عنوان ابزاری برای کاهش فقر بشناسند.
  • کسب و کارهای گردشگری برای کاهش فقر و بهبود اقتصاد رقابت سالمی داشته باشند.
  • تمام کسب و کارهای گردشگری باید نگران تاثیر فعالیت های خود بر جوامع محلی باشند و منافع طبقه نیازمند را در نظر داشته باشند.
  • مقصدهای گردشگری باید کاهش فقر را به عنوان هدف اصلی خود در استراتژی ها و طرح های عملی شان اجرا کنند.
  • روش توزیع درآمدهای حاصل از گردشگری و ذینفعان آن مشخص شود.
  • مشارکت جوامع بومی در مشاغل گردشگری و ارائه خدمات به گردشگران در نظر گرفته شود.
  • همه اثرات ناشی از حضور گردشگران بر جوامع محلی باید مورد توجه قرار بگیرد. اثراث اقتصادی، اثرات اجتماعی – فرهنگی و اثرات زیست محیطی.
  • و در نهایت تاثیر گردشگری بر کاهش فقر به طور موثر نظارت شود.

گردشگری و فقر

سخن آخر

گردشگری اگر همراه با مدیریت اصولی و نظارت کافی باشد

یکی از بهترین روش های ایجاد درآمد برای جوامعی است که هنر،

فرهنگ، سبک زندگی و ساختار اجتماعی شان برای گردشگران جالب است.

استفاده از این صنعت به عنوان ابزاری برای ایجاد اشتغال

و معیشت پایدار می تواند در توسعه اقتصادی ملت ها موثر بوده و روشی قابل قبول برای ریشه کن سازی فقر باشد.

 


زهره خسروی – ۱۱ مهر ۹۷

۱+

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

0 دیدگاه