مرگ کوهنوردان در اورست؛ فصل تازه، چالش های تازه کاتماندو، نپال – با شروع فصل… شنبه ۱۱ خرداد ۹۸

مرگ کوهنوردان در اورست؛ فصل تازه، چالش های تازه

کاتماندو، نپال – با شروع فصل جدید صعودهای مرتفع، اورست باز هم شاهد تلفات و مرگ و میرهای کوهنودان مختلفی بوده است. گزارشاتی که از مرگ کوهنوردان در اورست منتشر می شود، توجه جامعه جهانی را به این چالش همیشگی معطوف ساخته است. روز دوشنبه، کریستوفر کالیش (Christopher Kulish) کوهنورد ۶۲ ساله اهل کلرادو در کمپ ۴ در ارتفاع ۲۶۰۰۰ فوتی در حالی که قله را صعود کرده و در مسیر بازگشت بود، جان خود را از دست داد. بر اساس گفته های برادرش علت مرگ این کوهنورد، ایست قلبی گزارش شده است و نه بیماری ارتفاع. با مرگ او آمار تلفات کوهنوردان در فصل جاری به ۱۱ نفر در مسیر صعود یا بازگشت از اورست و مجموعا ۲۱ نفر در مسیر صعود یا بازگشت از سایر قلل بالای ۸۰۰۰ متر هیمالیا در این فصل گزارش شده است.

تصاویر گرفته شده توسط کوهنورد و عکاس نپالی، نیرمال پورجا ماگار (Nirmal Purja Magar) که در مسیر صعود به اورست گرفته شده، صفوفی تنگاتنگ از کوهنوردانی را نشان می دهد که در مسیر صعود به بام دنیا هستند. کوهنوردانی که سعی دارند از حداقل فرصتِ هوای خوب برای صعود به قله استفاده کنند. با انتشار این تصویر در شبکه های اجتماعی و فضای مجازی این پرسش که آیا ازدحام جمعیت کوهنوردان در اورست منجر به افزایش آمار فوت می شود، به موضوعی تبدیل شده که حالا افکار عمومی را به خود مشغول ساخته است، اما از آنجایی که بیشتر کوهنوردان و راهنماها که در گویش محلی به آن ها شرپا گفته می شود بعد از صعود و ترک کمپ اصلی (که در اصطلاح کوهنوردی به آن بِیس کمپ گفته می شود)، شروع به انتشار تصاویر در فضای مجازی می کنند و هر یک نظرات ضد و نقیضی در این خصوص ارائه داده اند، هنوز نمی توان ازدحام جمعیت صعودکنندگان را به قطعیت، دلیل اصلی مرگ کوهنوردان در اورست دانست.

مرگ کوهنوردان در اورست

اینا سایکالی (Elia Saikaly) فیلمبردار اهل کانادا در پیج اینستاگرام خود نوشته است: “نمی توانم آنچه را که آن بالا بر فراز اورست دیده ام بازگو کنم؛ مرگ، قتل عام، آشوب و ازدحام جمعیت. اجسادی که در مسیر قله و یا در چادرها و کمپ ها آرام گرفته اند، بدن های بی جانی که به سمت کمپ اصلی حمل می شوند و گام هایی که برای رسیدن به قله بر بدن های بی جان گذاشته می شود“. این کپشن بعد از مدتی از پیج ایستاگرام این فیلمبردار حذف شد.

برخی کوهنوردان یاداشت های جسورانه تری در شبکه های مجازی منتشر کرده اند: “گویا صف طویلی از اسکی بازها در یک تفرجگاه زمستانی برای گذرانِ تعطیلات آخر هفته خود جمع شده اند“.

با این حال برخی راهنماهای کهنه کار کوهستان این صفوف طولانی را دلیل اصلی مرگ و میر در اورست نمی دانند اما آن را نشانه ای از بروز خطرات و مشکلات بعدی ناشی از ازدحام کوهنوردان تلقی می کنند.

بن جونز (Ben Jones) راهنمای بین المللی صعودهای آلپی اهل ایالات متحده می گوید: “هیچ یک از آن کوهنوردان بر اثر ازدحام جمعیت یا منتظر ماندن در صفوف طولانی، جان خود را از دست نداده اند“.

مرگ کوهنوردان در اورست

انتظار در ارتفاع ۲۶ هزار فوتی بام دنیا

یک گروه تجاری که برای صعود در روز ۲۳ ام ماه می عازم بام دنیا شده بود در گزارش خود آورده است: “تنها دو کوهنورد باعث به وجود آمدن این صف طویل بودند، دو نفر که نه توان و سرعت بالایی داشتند و نه اجازه عبور به سایرین را می دادند و همین باعث شد که صفی طولانی در مسیر صعود به وجود بیاید“.

این در حالی است که آلن آرنت (Alan Arnette) بلاگ نویس کهنه کار صعودهای اورست در این باره می گوید: “علت مرگ ۱۱ کوهنورد در این فصل می تواند ناشی از ازدحام جمعیت و صف های طولانی در مسیر صعود باشد”. او این چنین ادامه می دهد: “وقتی مدت زمان صعود به قله طولانی تر از حد معمول باشد، با افزایش زمان صعود، ذخیره کپسول اکسیژن برای بازگشت کاهش می یابد و همین می تواند به مرگ کوهنوردان در اورست کمک کرده باشد”.

اریک مورفی (Eric Murphy) از کوهنوردان فصل جاری می گوید: “زمانی که در صف انتظار بودیم، میزان اکسیژن مصرفی خود را کاهش می دادیم تا در زمان بازگشت با کاهش اکسیژن مواجه نشویم. همه اعضای تیم مراقب بودند که ذخیره اکسیژن کافی برای ارتفاع بالاتر را داشته باشند“.

او ادامه می دهد: “اگر آن دو کوهنورد برای خود شرپا استخدام می کردند، حتما شرپای آنها به آن دو گوشزد می کرد که از مسیر کنار بکشند و مدتی توقف کنند و اجازه عبور به سایرین را بدهند، این از مهمترین وظایف شرپاها است که کوهنوردان را راهنمایی کنند“.

او همچنین به نکات ظریفی در تکنیک های صعود که می تواند به کاهش سرعت کوهنوردان منجر شود، اشاره کرد: “برخی کوهنوردان حتی در سطوح صاف هم خودشان را با خودحمایت به طناب ثابت وصل می کنند؛ کوهنوردان با یک کارابین به طناب ثابت اتصال پیدا می کنند تا کمتر در معرض سُر خوردن قرار بگیرند، اما این همه احتیاط در سطوح صاف فقط سرعت کوهنوردان را کاهش می دهد. هر بار که کاربین به طناب ثابت وصل و برای عبور از هر گذاری از آن جدا می شود، بین ۱۰ تا ۱۵ ثانیه زمان می برد و در مسیر صعود به اورست هر کوهنورد باید از ۵۰۰ تا ۶۰۰ گذار عبور کند. ازدحام جمعیت در مسیر صعود به اورست نشانِ بی تجربه بودن و نداشتن مهارت کافی در میان کوهنوردان است“.

یکی دیگر از موضوعاتی که صعودهای اورست را بسیار تحت تاثیر قرار می دهد،

پیش بینی وضعیت هوا است. اورست در این فصل (ماه می) تنها ۱۰ تا ۱۵

روز  هوای مساعد برای صعود دارد. در فصل جاری فرایند ثابت گزاری مسیر

صعود که توسط تعدادی از شرپاها انجام می شود، در روز ۱۴ ماه می به اتمام رسید

و این در حالی بود که شرایط جوی هنوز مناسب صعود نبود، وزش باد با سرعت

۴۰ تا ۶۰ مایل در ساعت شرایط صعود را دشوار می کرد، در حالی که وزش

باد مناسب برای صعود کمتر از ۳۰ مایل در ساعت است.

از ۱۹ مِی شرایط جوی ناگهان تغییر کرد و شرایط کاملا برای صعود مساعد شد،

اما پیش بینی ها نشان می داد که از ۲۴ می جوِ حاکم بر کوهستان

به بدترین حالتِ خود برسد و وزش باد از مرز ۶۰ مایل در ساعت عبور کند.

همین امر موجب شد که بیشتر تیم ها، روزهای ۲۲ و ۲۳ ماه می را برای

صعود به قله انتخاب کنند و ازدحام جمعیت در مسیر صعود ناشی از این امر بوده است.

مرگ کوهنوردان در اورست

البته هنوز آمار اصلی تعداد کوهنوردان برای صعود به اورست منتشر

نشده است اما شواهد نشان میدهد، این فصل پرازدحام ترین

فصل صعود به بام دنیا بوده است. آخرین گزارش ها نشان میدهد

که دولت نپال در فصل جاری ۳۸۱ مجوز صعود صادر کرده و این در حالی است

که ۱۴۰ کوهنورد مجوز صعودشان را از مسیر تبت دریافت کرده اند.

البته شرپاهای حرفه ای که در مسیرهای صعود فعالیت می کنند،

شامل این فهرست نمی شوند. دولت چین برای پیشگیری

از ازدحام جمعیت در مسیر صعود، مجوزهای کمتری صادر کرده است.

معضل اصلی در اورست تنها مربوط به تعداد کوهنوردان نیست

بلکه کیفیت صعود هم از مهمترین چالش های صعود به اورست است

یکی از معضلات اساسی در صعود به بام دنیا این است که

شرکت های محلی بدون در نظر گرفتن تجربه، مهارت و توان

افراد و صرفا به خاطر منافع مادی با این افراد همکاری می کنند

و حتی گاهی آن ها را تا قله به دنبال خود می کشانند”.

۱۵ نفر از کوهنوردانی که در فصل جاری جان خود را در

ارتفاعات بالای ۸۰۰۰ متر هیمالیا از دست داده اند، به جای

استفاده از خدمات و راهنماهای بین المللی، تنها به شرکت های بومی مستقر در نپال اکتفا کرده اند”.

دیوید گاتلر (David Goettler) کوهنورد آلمانی که بدون استفاده

از کپسول اکسیژن صعود می کند بعد از مواجه شدن با ازدحام

جمعیت کوهنوردان حاضر نشد خطرات ناشی از سرمازدگی و

بیماری ارتفاع را بپذیرد و از ادامه صعود منصرف شد. او معتقد است

که ماندن طولانی مدت در صف انتظار انرژی و گرمای بدن

را هدر می دهد و خطر سرما زدگی را افزایش می دهد.

برخی کوهنوردان برای گیر نیافتادن در تله ازدحام، چند ساعت

زودتر از همنوردان خود عازم صعود به قله می شوند. بنابراین

اگر ازدحام جمعیت به طور مستقیم موجب مرگ کوهنوردان

در اورست نباشد، بدون شک در فرایند خستگیِ ناشی

از طولانی شدن زمان صعود، کمبود ذخیره اکسیژن و عواقب بعدی آن بی تاثیر نبوده است.

مرگ کوهنوردان در اورست

 

 


زهره خسروی | ترجمه از نشنال جیوگرافیک

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

0 دیدگاه